تا به کی باید رفت

         از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم ...نتوانم جستن

               هرزمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم

             که همه عمر سفر میکردیم

     از بهاری به بهاری دیگر

آنچنان آلوده است عشق غمناکم با بیم زوال

  که همه زندگیم میلرزد

چون ترا مینگرم

    مثل اینست که از پنجره ای

تک درختم را...سرشار از برگ

               در تب زرد خزان مینگرم

مثل اینست که تصویری را

روی جریان های مغشوش آب روان مینگرم

شب و روز...شب و روز...شب و روز

بگذار که فراموش کنم

تو چه هستی جز یک لحظه

جز یک لحظه که چشمان مرا

میگشاید...در برهوت آگاهی؟!!!

بگذار که فراموش کنم...

                                 آره...!

نه میتونم از نگات چشم بردارم

                  پشت یخبندون عشق تو بمیرم

نه میتونم به نگات چشم بدوزم

                  میون شعله ی عشق تو بسوزم

پس چه کار کنم با چشمات

                   که منو دیوونه کرده

با تو لحظه هام جهنم

                  بی تو یخبندونه سرده

پس چه کار کنم با این دل

                   که بهونتو میگیره

منو هل میده تو آتیش

                   که تو یخبندون نمیره...؟!!!

تو همه چاره ی من...من همه بیچاره ی تو

تو همه پاره ی تن ... تن همه آواره ی تو

تو همه شوق منی...شوق من دیدن تو

شاهد اشک منی...من مست خندیدن تو

تو روزایی همه دوری ودوری

هزار سال خستگی عمری صبوری

روزایی که حتی سایم دشمنم بود

یکی پیدا شد و قفس رو وا کرد

تو اوج بی صدایی ها صدام کرد

یکی اومد که دوس داشتن میفهمید

منو از اون منه مرده جدا کرد...

   سینه ام آینه ایست

       با غباری از غم

         تو به لبخندی از این آ ینه بردار غبار...