آنکس که درد عشق بداند

اشکی بر این سخن بفشاند:

این سان که ذره های دل بی قرار من

سر در کمند عشق تو...جان در هوای توست

شاید محال نیست که بعد از هزار سال

روزی غبار ما را آشفته پوی باد

در دوردست دشتی از دیده ها نهان

بر برگ ارغوانی...

                     پیچیده با خزان...

یا پای جویباری...

                     چون اشک ما روان...

پهلوی یکدیگر بنشاند

ما را به یکدیگر برساند

من که میدانم شبی عمرم به پایان میرسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان میرسد

من که میدانم که تا سرگرم بزم و مستی ام

مرگ ویرانگر چه بیرحم و شتابان میرسد

پس چرا عاشق نباشم...

                    پس چرا عاشق نباشم...

من که میدانم به دنیا اعتباری نیست نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نیست

من که میدانم اجل ناخوانده و بیدادگر

سرزده می آید و راه فراری نیست نیست

پس چرا...پس چرا عاشق نباشم

                                                    چرا...؟!!!

ما و مجنون درس عشق از یک ادیب آموختیم

او به ظاهر گشت عاشق ما به معنی سوختیم

من زخم خورده ام ...اما نه...نمرده ام

                          فقط لحظه ها رو با غم شمرده ام

من زخم خورده ام...زخمی ز چشم تو

                        جان داده ام ولی این بس که برده ام

در لحظه شکست چیزی به من رسید

                          دل نه عزیز دل... من سرسپرده ام

سودای عاشقی درد کمی که نیست

                            این رنج خوب را هر لحظه برده ام

م

               مردن آن نیست که در خاک سیه دفن شوم

    مردن آن است که از خاطر تو با همه ی خاطره ها محو شوم

                گفته بودی که چرا محو تماشای منی

              و آنچنان مات که یکدم مژه بر هم نزنی

              مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

              ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی...!